Prioridades

               Teño que priorizar outras cousas antes que seguir escribindo este blogue. Cando teña gañas voltarei...

Medo

               Onte foi un dos días nos que tiven máis medo. Direi só que me atopei mal -moi mal- e consideraron no PAC que tiña que achegarme ao hospital. Non sei se o medo se pode controlar, se o pode facer alguén, mais eu non sei facelo. O medo e a dor non son unha boa combinación. Afortunadamente, C. e L. quedaron coa miña filla e quedei máis tranquila porque estaba coa súa amiga e eles son estupendos. Agradecidísima, por suposto. Agradecida a estes pais e a tódolas doutoras que me examinaron. Hoxe estou moi cansa porque cheguei a casa ás 4 da mañá despois de ir na busca da farmacia de garda da zoa que estaba en A Ponte Nova. Creo que vou ver o partido de baloncesto, que é unha das cousas que ainda me ilusionan, e logo descansarei.
                

Wanted

                Ímos a ter que poñer carteis para atopar ao presidente da nación e que aos cidadáns nos dea explicacións sobre as cifras dramáticas que sobre o paro temos e sobre a situación real de endebedamento que ten o país. Coido que sería máis efectivo usar cartelería ao estilo americano: WANTED.

Entre nós

                Noutro tempo, sentía que me alumeabas coa túa ollada e que ela me elevaba, cada mañá, para seguir... Só coa túa presenza, salvábasme da tristura, da inquedanza, da anguria e da precipitación cara á morte ...

I sit and look out

I sit and look out upon all the sorrows of the world, and upon all
oppression and shame,
I hear secret convulsive sobs from young men at anguish with themselves,
remolseful after deeds done,
                    
                              (...)

I observer the slights and degradations cast by arrogant persons upon
laborers, the poor, and upon negroes, and the like;
All these - all the meanness and agony whithout end I sitting look out
upon,
See, hear, and am silent.

                                       W.W: By the roadside.



Séntome a contemplar tódalas dores do mundo e toda a opresión e a vergoña,/ Escoito os convulsivos chorimicos, segredos, dos xoves en pelexa consigo mesmos, arrepentidos dos seus actos,/ (...) /Observo as humillacións e degradacións impostas polos orgullosos aos obreiros, aos pobres, aos negros;/ Todas estas cousas, tódalas vilezas e agonías sen fin séntome a contemplalas,/ A ollar, a escoitar, e permanezo mudo.

Miserables

               Que miserables son os que, desde a impunidade e a aceptación dos xefes dalgunhas canles de TV, trivializan, mófanse, rinse, ironizan, falsean, enganan, ... sobre o problema que xa teñen algúns cativos para comer en moitos lugares en España! Pero que fillos de puta!

Un ollo

               O ollo do meu perfil delatoume. A. comentoume que dou co meu blogue porque recoñeceu o meu ollo. Estaba un pouco abraiado da cantidade de gata314 que hai en blogspot. Se antes de abrir esta conta soubese isto ao mellor non me chamaría así. Eu non son unha desas tias estupendas que aparecen espidas, a que colga videos sobre a bachata, as que están tolas polos gatos, etc. Esta confusión serve para botarnos unhas risas ou quén sabe, pode que nalgures haxa algunhas fotos colgadas que teñen que ver coa miña persoa...