Imaxes do Marzal

Anna Karenina

                Cando un vai ao cine a ver unha versión actual de filmes clásicos, que a súa vez son versións dunha novela consagrada, o fai esperando atopar visualmente algo que non atopara nas outras. Anna Karenina amosa unha historia que en diferentes países, no século XIX, escribiron os máis recoñecidos escritores daquela etapa. No filme eu atopei metáforas sobre a vida que aparecen na posta en escea:
              1. Constantes baixadas e subidas de telón. A vida coma representación, contada en actos teatrais, exposta coma traxedia...
              2. Portas pechándose e abríndose; portas que son eleccións, actos, camiños que se deciden tomar ou que se está obrigado a tomar...

               Se alguén pensa atopar algo novidoso que non o pense; e a pesares de todo a min me gustou. Dura 130 minutos e o vestiario é espléndido. Para min o cine é evasión e "vivir outras vidas, outras realidades".  Mais o que eu diga carece de valor porque, en relación coa actitude que teño fronte ás cousas que teñen que ver con procesos creativos, disfruto de case todo.

Imaxes dunha intención

Coma navío desmantelado

In some unused lagoon, some nameless bay,
On sluggish, lonesome waters, anchor´d near the shore,
An old, dismasted, grey and batter´d ship, disabled, done,
After free voyages to all the seas of earth, haul´d up at lats and hawser´d tight,
Lies rusting, mouldering.

                        W.W: The dismantled ship.



           Nalgún lago apartado, nalgunha baía sen nome,/ nas augas preguiceiras, solitarias, ancorado preto da praia,/ un vello navío desarborado, gris, estropeado, sen aparellos, acabado,/ despois das súas viaxes libres a tódolos mares da terra, rozando ao fin á area e amarrado firmemente,/ xace facéndose ferruxe, destruíndose.

José Luis Hidalgo

                                   (...)

Y, como la luna, entramos en la noche
sin saber dónde vamos, y la muerte
va creciendo en nosotros, sin remedio,
con un dulce terror de nieve fría.

La carne se deshace en la tristeza
de la tierra sin luz que la sostiene.
Sólo quedan los ojos que preguntan
en la noche total, y nunca mueren.


              José Luis Hidalgo: Los muertos , 1947.   

Manuel Antonio

          

              Soneto de Manuel Antonio en Poesía galega completa  (Ed. Xerais, 1987) ; datado en Coruxo o 22 de Agosto de 1966:


Tiñas o vento e a gueivota amigos;
a noite a teu redor por compañeira;
tiñas o mar para unha longa xeira,
e un amor sin amante e sin testigos. 

Todo o tiñas de teu... e nada tiñas,
a non ser a fervenza do teu peito,
lastimado de lóstregos, maltreito,
polas salgadas virazóns mariñas.

Fuche e viñeche, coma quen atopa
un verso longo que, de proa a popa
vai retorcendo fíos para o canto.

E, cando un día te deixache quedo,
tiñas nos ollos un afán segredo
e nos beizos a frol do desencanto.

Olga Orozco

La jaula del gran día abrió sus puertas al delirio del sol

                                  (...)

Yo estaba frente a ti;
yo, con los ojos abiertos debajo de tus ojos
en el alba primera del olvido.


Olga Orozco: Génesis.